Een paar weken terug was ik in Salzburg, een mooie reis die ik voor mijn werk samen met mijn dochter mocht maken. Er was ook tijd om samen te genieten.

Een mooi geniet momentje was toen we samen op zoek waren naar een gezellig eettentje. Mijn dochter is een kind van deze tijd. Pakte haar mobiel en ging via Google op zoek naar een restaurant met veel sterren. Google maps wees ons de weg. Het was iets buiten het centrum. We pakten de bus en stapten voor de deur van het tentje uit.

 

Een tegenvaller

Het zag er gesloten uit. Waren we te vroeg? Op de deur vonden we het antwoord. Het was op deze dag niet open. Na een baalmomentje, we waren inmiddels best toe aan een rustmomentje en wat eten, besloten we een stukje te wandelen.

 

Hoe de wolken ons zicht beperkte

Inmiddels was het weer verbeterd, het miezerde niet meer, de wolken waren weg en we liepen via een wandelpad lang het water richting het centrum. Beide ervoeren we een totaal ander gevoel van de stad. Eerder op de dag vonden we de stad  een beetje tegenvallen. Het was grauw. Ik miste het gevoel van de bergen. Het had voor mij iedere stad kunnen zijn, niet een stad in Oostenrijk. Er waren wel mooie gebouwen en toch raakten ze mij niet.

 

Wat perspectief veranderen met je kan doen

Nu we op de stad af liepen en van buitenaf naar de stad keken, kregen we een heel ander gevoel. Doordat de wolken er niet meer waren, konden we ook de bergen zien. Die waren eerder op de dag onzichtbaar geweest. Wat is dat een fijn gevoel. Bergen geven mij altijd een speciaal gevoel van vrijheid, ruimte en rust. Mijn dochter en ik keken elkaar aan. Samen genoten we van het uitzicht. Wat waren we blij dat het restaurantje dicht zat. We liepen nog geen 200 meter van de plek waar we ’s ochtends ook gelopen hadden, maar hadden een totaal andere ervaring. Wat was Salzburg mooi!

 

De tegenvaller bracht ons iets moois

Het was echt even een tegenvaller. Toen we het restaurant gesloten aantroffen. We waren moe en en wij worden er allebei niet vrolijker van als we eigenlijk iets moeten eten.  Misschien herken jij dat ook wel. Vroeger kon ik daar wel in blijven hangen. Nu lukt het mij steeds beter om de situatie te nemen zoals hij is en te kijken wat het mij brengt.

 

De wolken bedekten de schoonheid van de stad.

Niets is wat het lijkt. Het wordt ingekleurd door onze gedachten en gevoelens. Als je deze loslaat kan het er zo anders uitzien. Wat is alles anders als de wolken verdwijnen.

 

Wat beperkt jouw zicht?

Bij mijn cliënten zie ik dit ook gebeuren. Als ze vanuit een ander perspectief naar de situatie kijken, worden andere dingen zichtbaar. Als ze de gedachten en gevoelens loslaten die hun beperken, gaan ze dingen zien die eerder nog niet konden waarnemen. 

Word jij soms ook beperkt door je eigen gecreëerde wolken?

Wil jij kijken wat voor jouw nog niet zichtbaar is? Kun jij een steuntje in de rug gebruiken om jouw wolken te laten verdwijnen? Maak dan een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Samen kijken we dan of ik de persoon ben die jou kan helpen.
We kijken dan ook wat het beste bij jou past.

Maak er een wensdag van!

Groet, 
Veronique

Laat een reactie achter